Nöfn
sakborninga í galdramálum segja okkur afskaplega lítið um fólkið. Stundum fylgir
með hvar það hafi búið og af því má sjá að flest hefur þetta fólk verið
leiguliðar á kotjörðum eða vinnufólk. Og kjör þeirra hafa ekki verið
góð.
Fjölmargar jarðir báru mjög lítinn bústofn og ekki hefur þurft stór
áföll til að hungurvofan berði að dyrum. Það er því ekki undarlegt að baráttu um
jarðnæði bregði fyrir í galdramálum og búandkarlakukl sé algengt í galdrakverum,
jafnvel meingaldrar til að gera nágrannanum erfitt fyrir. Á sumum kotbýlunum var
ein kýr, innan við tíu ær og einn hestur og átti bústofninn að sjá fjórum
heimilismönnum fyrir lífsnauðsynjum þegar hluti afrakstursins hafði verið
greiddur landeiganda.
Á Vestfjörðum öllum þar sem jarðnæði er takmarkað
hafa fiskveiðar því verið nauðsyn og aflabrestur verið alvarlegt mál. Við þessar
aðstæður verður skiljanlegt hve fljótt fólkinu fækkaði við sjúkdóma og
harðæri.
Vinnuaðferðir voru frumstæðar fram eftir öldum og mesta furða
hvað fólk afrekaði með líkamann sem aðal verkfærið, t.d. við að bera tað á tún
eða flytja mó heim að bæ. Sumt af því sem þurfti að gera var hrein púlvinna eins
og að mala taðköggla á tún með kláru. Til aðstoðar við puðið greip fólk til
ólöglegra aðferða svo lengi sem það trúði á mátt orða og galdrastafa. Sláttur
var auðveldari ef ljárinn beit vel og þá ekki úr vegi að nota stafi og ákall ef
grasið féll betur fyrir egg sem djöfullinn leit
velþóknunaraugum.
|
